دانلود پایان نامه

خروج ازسرزمين خود بوده است.
ب: تشكيل كميته حقوق فلسطين در مجمع عمومي سازمان ملل متحد
در سال 1975 به دنبال قطعنامه 3376 مجمع عمومي سازمان ملل متحد، كميته حقوق فلسطين در مجمع عمومي سازمان ملل متحد تشكيل شد و از كميته خواسته شد تا در مورد چگونگي احقاق حق فلسطينيها، به مجمع برنامهاي ارائه دهد.236
كميته در سال 1976 دو سري توصيه منتشر كرد. اول مسئله حق بازگشت فلسطينيها به خانه خود و باز پس گيري اموالشان و مورد ديگر حق خود مختاري، استقلال و حاكميت ملي، فلسطين بود. شوراي امنيت اين توصيهها را مورد بحث قرار داد ولي به علت وتوي امريكا نتوانست در اين مورد تصميم گيري كند. شورا در فرصتهاي بعدي مجددا اين موضوع را مورد رسيدگي قرار داد ولي هر بار تصميمگيري را به جلسات بعدي موكول كرد. اين توصيهها توسط مجمع عمومي در سال 1976 و سالهاي بعدي تصديق و تائيد شد. مجمع عمومي همچنين از كميته درخواست كرد تا شرايط را به طور دائم بررسي و به مجمع و شوراي امنيت گزارش كند.
كميته همچنين پذيرفت كه اطلاعات و توصيههاي خود را با هر وسيلهاي با استفاده از سازمانهاي غير دولتي و ساير امكانات ممكن، نشر و گسترش دهد. در بين سالهاي 1980 الي 1990 كميسيون وضعيت فلسطين را با توجه به حقوق فلسطينيها پيگيري كرده و يافتههاي خود را به مجمع عمومي و شوراي امنيت گزارش داد. از طريق تشكيل سمينار، سمپوزيم و ساير فعاليتهاي مشابه، در سطوح بين المللي با تمركز به صلح براساس حقوق انكار نكردني مردم فلسطين، اطلاعات عمومي را در مورد فلسطين گسترش داد.237
ج: طرح سازمان ملل متحد براي بيت المقدس238 (1947)
قطعنامه 181 مجمع عمومي سازمان ملل متحد مورخ 29 نوامبر 1947 در مورد تقسيم بيت المقدس به عنوان يك شهر غير نظامي كه تمامي شهر كلا تحت كنترل شوراي قيوميت سازمان ملل اداره شود و شورا پيش نويس قانون اساسي براي بيت المقدس را تهيه و يك فرماندار براي اين شهر انتخاب كند.
مجلس قانونگذار از طريق انتخابات عمومي فراگير تشكيل شود. اين قانون اساسي براي ده سال بدون تغيير باقي ميماند. پس از آن براي جلوگيري از عمليات خصمانه ميان طرفين، جهت اجراي قطعنامه، اسرائيل قسمت غربي بيت المقدس و اردن قسمت شرقي شامل ديوار شهر قديمي را اشغال كردند. مجمع عمومي با صدور قطعنامه 194 در تاريخ 11 دسامبر 1947 اصول بين المللي كردن و حقوق موجود را به دو طرف مجددا اعلام و تصريح كرد.239
بند دوم: جنگ اسرائيل با كشورهاي همسايه عربي
الف: جنگ شش روزه 1967
جنگ 1967 كه به جنگ شش روزه معروف است، در 5 ژوئن اين سال با حمله اسرائيل به همسايگان عربش آغاز شد. اين حمله در شرايطي صورت پذيرفت كه اعراب خود را براي حمله به دشمن آماده كرده بود. با حمله غافلگير اسرائيل از زمين و هوا روبرو شدند. در طي اين جنگ اسرائيل بلندي هاي جولان از سوريه، نوار غزه و صحراي سينا از مصر و كرانه باختري از اردن را اشغال كرد .
در بدو امر، درگيريهاي نظامي در1956 هنگامي آغاز شد كه اسرائيل در29 اكتبر به عمليات نظامي عليه مصر مبادرت كرد و سپس اين درگيريها با همكاري فرانسه و انگلستان ادامه يافت. در يك فضاي پر تشنج سياسي مصر در ژوئيه 1956 كانال سوئز را ملي كرد. بحرين با درخواست آتش بس از سوي مجمع عمومي در يك نشست ويژه اضطراري و عقب نشيني تدريجي نيروهاي اشغالگر و استقرار نيروهاي اضطراري سازمان ملل (يونف 1) به عنوان نخست نيروي اضطراري حافظ صلح سازمان ملل پايان پذيرفت.240
يونف 1 در ماه مه 1967 در پي درخواست مصر كه به دبير كل اعلام كرد ديگر موافق ادامه حضور نيروهاي اضطراري سازمان ملل در سرزمينهاي مصر و غزه نيست اين مناطق را تخليه كرد. در تاريخ 5 ژوئن 1967 اسرائيل با يك سري عمليات غافلگير كننده به پايگاههاي هوائي مصر جنگ معروف به جنگ شش روزه را آغاز كرده و دامنه اين حمله به كشورهاي سوريه و اردن هم كشيده شد متعاقب اين حملات نوار غزه شبه جزيره سينا، بخش شرقي بيت المقدس كرانه باختري رود اردن و بلنديهاي جولان به تصرف اسرائيل درآمد. شوراي امنيت در طي اين شش روز چهار فرمان آتش بس صادر كرد ليكن اسرائيل تنها بعد از آن كه به هدف توسعه ارضي خود نائل آمد آتش بس را پذيرفت. اين جنگ از لحاظ حقوق بين الملل قابل بحث ميباشد اسرائيل مدعي است كه براساس ماده 51 شوراي امنيت اين جنگ تحت عنوان دفاع پيش گيرانه موجه ميباشد. حال آن كه مفهوم دفاع پيشگيرانه تا آن زمان در حقوق بين الملل سابقه نداشته و به نظر اين جانب اين عمل اسرائيل تجاوز و به قصد توسعه ارضي قلمرو خود صورت گرفته است.241
اسرائيل طبق مقررات حقوق بين الملل بشر دوستانه و قطعنامههاي شوراي امنيت از زمان اشغال كرانه باختري، نواز غزه، صحراي سينا و بلنديهاي جولان رسما به عنوان قواي اشغالگر شناخته شد. شوراي امنيت سازمان ملل متحد طي قطعنامه 242 مصوب 22 نوامبر 1967 تحت عنوان عقب نشيني نيروهاي نظامي اسرائيل از مناطق اشغالي را صادر كرد. در اين قطعنامه شوراي امنيت خاتمه كليه ادعاها و حالت مخاصمه و احترام و شناسائي حاكميت تماميت ارضي و استقلال سياسي كليه كشورهاي منطقه از جمله حق زندگي كردن در صلح با مرزهاي شناخته شده و امن و خارج از هرگونه تهديد و يا عمليات خشونت آميز را براي مردم منطقه به رسميت شناخت.242 اين قطعنامه با قاعده زمين براي صلح اساس كليه مذاكرات صلح ميان اسرائيل فلسطين و كشورهاي عربي منطقه ميباشد.
اسرائيل از گردن نهادن به قطعنامه شوراي امنيت سازمان ملل متحد امتناع ورزيد و بخش غربي بيت المقدس كه تحت حاكميت اردن بود
و بيت الحم و 27 روستاي غربي ديگر را طبق مصوبه خود فرموده ضميمه خاك خود كرد. با وجودي كه اردن تقاضاي كمك از عراق نكرده بود، عراق نيروهاي خود را به منظور حمايت از اعراب در جنگ با اسرائيل به اردن گسيل داشت. سازمان آزاديبخش فلسطين مركز عمليات خود را از كرانه باختري به اردن تغيير داد.243
پس از استقرار آتش بس در نوامبر همان سال شوراي امنيت قطعنامه (1967) 237 را به تصويب رسانيد كه در آن از اسرائيل خواسته شده بود امنيت سلامت و آسايش ساكنان مناطق عملياتي را تضمين و بازگشت آوارگان را تسهيل سازد. از دولتهاي درگير درخواست شده بود كه با دقت و صداقت اصول انساني ناظر بر محافظت از افراد غير نظامي در زمان جنگ موضوع كنوانسيون چهارم ژنو مصوب 1949 را مراعات كنند. مجمع عمومي در پنجمين نشست ويژه اضطراري خود كه به دنبال شروع جنگ تشكيل شد؛ از دولتها و سازمانها بين المللي درخواست كرد كه كمكهاي بشر دوستانه فوري خود به آسيب ديدگان ناشي از جنگ را گسترش دهند. مجمع عمومي از اسرائيل خواستار لغو قواعد اعمال شده و خودداري از اقداماتي شد كه به تغيير وضعيت بيت المقدس بينجامد.244
ب: جنگ رمضان 6 اكتبر 1973
اين جنگ كه در ماه رمضان و مصادف با عيد يوم كيپور (روزه يهوديان) بود، ارتش مصر به طور ناگهاني و با شعار الله اكبر از كانال سوئز گذشت و با شكستن خط دفاعي بارلو كه در آن زمان به عنوان خط دفاعي تسخير ناپذير معروف بود و با حمايت نيروي هوائي به صحراي سينا حمله كرد و به طور هم زمان از طرف شرق نيروي هوائي سوريه تهاجم به اسرائيل را آغاز كرد. اين جنگ سه هفته به طول كشيد. جنگ در جبهههاي سوري در 22 اكتبر و در جبهههاي مصري در 26 اكتبر خاتمه يافت.245
در ابتدا مصر و سوريه موفقيتهايي به دست آوردند، ولي پس از حمله متقابل اسرائيل و حمايت نظامي آمريكا و غرب وضع جنگ تغيير كرد. در حالي كه ساير كشورهاي عربي از كمك به مصر و سوريه خودداري كردند. مصر و سوريه وادار به عقب نشيني شدند. ارتش اسرائيل توانست در غرب كانال سوئز منطقه محدودي را به تصرف خويش درآورد. سرانجام در كيلومتر 6 قاهره، گفت و گو براي پايان دادن جنگ آغاز شد. با وجودي كه مصر و سوريه موفق به باز پس گيري صحراي سينا و بلنديهاي جولان نشدند، با توجه به اين واقعيت كه اسرائيل با كمك تسليحاتي آمريكا موفق به عقب نشاندن مصر و سوريه شده بود، اين جنگ يك پيروزي سياسي براي مصر وسوريه محسوب ميشود.
در اكتبر 1973 مجدداً بين مصر و اسرائيل در مناطق كانال سوئز و صحراي سينا و سوريه در منطقه جولان جنگ درگرفت. با اوج يافتن جنگ، آمريكا و شوروي توأم خواهان نشست فوري شوراي امنيت شدند. در 22 اكتبر 1973 شوراي امنيت قطعنامه 338 را به تصويب رسانيد كه ضمن تأييد مفاد قطعنامه 242خواستار از سرگيري مذاكرات با هدف دستيابي به صلحي پايدار و عادلانه در منطقه خاورميانه شد. در خواست آتش بس بعداً در قطعنامه 339 مورخ 23 اكتبر 1973 مورد تاكيد قرار گرفت و از دبير كل خواسته شد تا ناظران سازمان ملل را فوراً به منطقه اعزام نمايد.
هرچند با تداوم جنگ در منطقه انور سادات، رئيس جمهور مصر مستقيما به شوروي و ايالات متحده متوسل شد تا براي استقرار آتش بس مداخله نظامي كنند. در حالي كه شوروي با اين درخواست موافق بود، ايالات متحده با آن مخالف ورزيد و اين مخالفت، دو ابر قدرت را در برابر هم قرار داد. بنا به درخواست مصر، شوراي امنيت در 24 اكتبر مجدداً تشكيل جلسه داد كه به تصويب قطعنامهاي انجاميد كه در آن تشكيل نيروي حافظ صلح جديدي درخواست شده بود و همچنين به تشكيل دومين نيروي اضطراري سازمان ملل (يونف 2) منجر گرديد. به دنبال توافق اسرائيل و مصر براي پايان بخشيدن به درگيريها، يونف 2 بر استقرار مجدد نيروهاي خود نظارت كرد.246 براساس توافق جداگانهاي كه در ماه مه 1974 به دست آمد، اسرائيل و سوريه نيز موافقت نامه عدم درگيري را امضا كردند و اين به تشكيل نيروهاي ناظر بر قطع درگيري سازمان ملل آندوف247 انجاميد كه ماموريت آن نظارت بر توافقهاي حاصله بين اسرائيل و سوريه بود. شوراي امنيت نيز مأموريت يونف را تا ژوئيه 1979 كه به دنبال حصول معاهده صلح ميان مصر و اسرائيل منحل گرديد، به صورت دورهاي تمديد كرد. آندوف همچنان به مأموريت خود در منطقه جولان ادامه ميدهد.248 شوراي امنيت سازمان ملل متحد طي قطعنامه 338 خواستار آتش بس فوري و آغاز مذاكرات در جهت اجراي قطعنامه 242 شورا، با هدف ايجاد صلح عادلانه و پايدار در خاورميانه شد.249
در سال 1974 اتحاديه عرب سازمان آزاديبخش فلسطين (ساف) را به عنوان تنها سخنگوي فلسطينيها اعلام كرد.250ياسر عرفات در مجمع عمومي سازمان ملل متحد شركت كرد و در سخنراني خود به نمايندگان مجمع عمومي گفت: من با شاخه زيتون و سلاح يك جنگجوي آزادي آمدهام، نگذاريد شاخه زيتون از دستم بيافتد.251

ج: حمله اسرائيل به لبنان ژوئن 1982
اسرائيل به لبنان حمله كرد و يك منطقه امنيتي در جنوب لبنان براي ممانعت از پيشروي حزبالله لبنان در حمله به قسمت شمالي اسرائيل از مرزهاي لبنان ايجاد كرد. ارتش اسرائيل به بيروت دست يافت و موفق به بيرون راندن ياسر عرفات از لبنان شد. عرفات مركز سازمان را به تونس منتقل كرد.252
1: حمله به اردوگاههاي صبرا و شتيلا
در 16 سپتامبر 1982 شبه نظاميان فالانژيست لبناني؛ در منطقه تحت كنترل اسرائيلي اجازه ورود به دو اردوگاه پناهندگان فلسطيني به نام صبرا و شتيلا يافتند و صدها غير نظامي را به شهادت رساندند. آريل شارون وزير دفاع وقت اسرائيل مسئوليت مستقيم نيروهاي نظامي اين منطقه
را به عهده داشت. نيروهاي لبناني تحت رهبري ايلي عنيقه بودند كه آموزش نظامي را در اسرائيل ديده بود.253متحد نظامي مسيحي اسرائيل در لبنان وارد اردوگاه پناهندگان فلسطيني صبرا و شتيلا شد و دو هزار فلسطيني غير نظامي را به شهادن رساندند. پس از آن كه سازمان آزاديبخش فلسطين لبنان را ترك كرد، ارتش اسرائيل اروگاهها را اشغال كرد. در پي تحقيق رسمي دولت اسرائيل آريل شارون وزير دفاع وقت؛ به طور غير مستقيم مسئول كشتار دو هزار پناهنده غير نظامي در اردوگاههاي صبرا و شتيلا ميباشد. او عملي در جهت جلوگيري از وقوع اين جنايت انجام نداد.
2: خروج اسرائيل از لبنان
اسرائيل به صورت مرحلهاي از لبنان به جز قسمت امنيتي در جنوب، خارج شد. در سال 1985 هواپيماهاي اسرائيلي مقر ساف را در تونس بمباران كردند. اما عرفات توانست از اين معركه جان سالم به در برد. در همين سال عرفات براي نخستين بار پس از سپتامبر سياه، با ملك


0 Comments

No Comment.